How do I read a wine label?
The short answer first, then the reasons.
A label answers four questions: who made the wine, where it comes from, which year the grapes were picked and, named outright or implied by the place, which grape it is. The rest — the alcohol, a word like Reserve, the paragraph on the back — is useful detail. What no label can tell you is whether you will like it.
Producer, name and place
Most front labels carry three names, and the first task is to tell them apart. The producer is the estate, house or winery, and it repeats across everything they make. The place is a region, village or vineyard, and it tends to have a legal ring to it. The name of the wine is whatever is left: a fantasy name, a vineyard, a cuvée. In Europe the place is usually the largest word on the label; in the Americas, Australia and South Africa it is usually the grape.
The vintage
The year is the harvest, not the bottling. It tells you how old the wine is and, with the region, what kind of year it had. A bottle with no year is a blend of several — most sparkling wine, many fortified wines — made to taste the same from one release to the next and meant to be opened as it comes.
The appellation, and what it promises
An appellation is a protected place-name: AOC or AOP in France, DOC and DOCG in Italy, DO in Spain, AVA in the United States. It promises that the grapes came from that place and, in Europe, that the grapes, yields and methods followed that place’s rules. The smaller the place, the stricter the promise: Bourgogne, then a village, then a single named vineyard. What an appellation does not promise is quality in the glass. It is a passport, not a review.
The grape, named or implied
When the label names the grape, you have it. When it names only a place, the place names the grape for you, by rules centuries old. A few worth knowing by heart:
| On the label | In the bottle |
|---|---|
| Chablis | Chardonnay |
| Sancerre | Sauvignon Blanc |
| Red Burgundy | Pinot Noir |
| Barolo, Barbaresco | Nebbiolo |
| Chianti | Sangiovese |
| Rioja | Tempranillo |
| Red Bordeaux | Cabernet Sauvignon and Merlot |
| Châteauneuf-du-Pape | Grenache, with company |
Alcohol, “Reserve” and the back label
The alcohol figure is a quiet hint about style. Around 11 or 12 percent suggests a lighter, brighter wine, or a touch of sweetness in a Riesling or a Moscato; 14.5 and above suggests ripe fruit and a full body. It is a hint, not a verdict.
“Reserve” means different things in different countries. In Spain, Reserva and Gran Reserva are defined by law as minimum years of aging in barrel and bottle. In Italy, Riserva is defined by each appellation. In the United States and most of the New World the word is the producer’s to use as they please, and it often means only that they are proud of it.
The back label carries the importer, often the grape when the front did not, sometimes a serving note, and a paragraph about the wine. The facts on it are facts; the prose is advertising, and may be read as such.
What a label never tells you
Two Chardonnays, one from Chablis and one from the Napa Valley, share a grape and little else. A label tells you what is in the bottle, where it was made and by whom. Whether you will enjoy it depends on your own palate, and the only record of that is the one you keep.
Where Verreful comes in
Point the camera at a label and Verreful reads the wine — producer, place, grape and year — and says plainly whether it suits your palate, or says so when it cannot be sure. A 60-second taste quiz seeds that palate, and every rating you give refines it, so the answer grows more yours with each bottle.
Once a bottle is in your collection, its vintage earns it an estimated drinking window, and the shelf shows at a glance whether it is too young, ready, at peak or past peak. It works in the cellar without signal; what you save waits and syncs. Free on the App Store and Google Play, in English and Turkish.
More from the house
Şarap etiketi nasıl okunur?
Önce kısa cevap, ardından nedenleri.
Bir etiket dört soruyu yanıtlar: şarabı kim yaptı, nereden geliyor, üzümler hangi yıl toplandı ve — açıkça yazılmış ya da bölgeden anlaşılır biçimde — hangi üzümden yapıldı. Geri kalanı — alkol oranı, Reserve gibi bir sözcük, arka etiketteki paragraf — işe yarar ayrıntıdır. Hiçbir etiketin söyleyemeyeceği şey ise şarabı sevip sevmeyeceğinizdir.
Üretici, şarabın adı ve bölge
Ön etiketlerin çoğunda üç ad bulunur ve ilk iş bunları birbirinden ayırmaktır. Üretici; bağ evi, şarap evi ya da şaraphanedir ve ürettikleri her şeyde tekrar eder. Bölge; bir yöre, köy ya da bağdır ve genellikle resmî bir tınısı vardır. Şarabın adı ise geriye kalandır: bir fantezi ad, bir bağ adı, bir kuve. Avrupa’da etiketteki en büyük sözcük çoğunlukla bölgedir; Amerika kıtasında, Avustralya’da ve Güney Afrika’da ise çoğunlukla üzüm.
Rekolte
Yıl, şişeleme yılı değil, hasat yılıdır. Şarabın kaç yaşında olduğunu, bölgeyle birlikte de nasıl bir yıl geçirdiğini söyler. Yılı yazmayan bir şişe, birkaç yılın harmanıdır — köpüklü şarapların çoğu, birçok likör şarabı — her yeni çıkışta aynı tadı vermek üzere yapılır ve geldiği gibi açılmak içindir.
Menşe adı ve vaat ettikleri
Menşe adı, korunan bir yer adıdır: Fransa’da AOC ya da AOP, İtalya’da DOC ve DOCG, İspanya’da DO, Amerika Birleşik Devletleri’nde AVA. Üzümlerin o yerden geldiğini, Avrupa’da ayrıca üzümlerin, verimin ve yöntemlerin o yerin kurallarına uyduğunu vaat eder. Yer küçüldükçe vaat sıkılaşır: önce Bourgogne, sonra bir köy, sonra adı konmuş tek bir bağ. Menşe adının vaat etmediği şey ise kadehteki kalitedir. O bir pasaporttur, bir değerlendirme değil.
Üzüm: yazılı ya da örtük
Etiket üzümün adını veriyorsa elinizdedir. Yalnızca bir yer adı veriyorsa, üzümü sizin yerinize o yer söyler; bu kurallar yüzyıllar öncesinden gelir. Ezbere bilmeye değer birkaçı:
| Etikette | Şişede |
|---|---|
| Chablis | Chardonnay |
| Sancerre | Sauvignon Blanc |
| Kırmızı Burgonya | Pinot Noir |
| Barolo, Barbaresco | Nebbiolo |
| Chianti | Sangiovese |
| Rioja | Tempranillo |
| Kırmızı Bordeaux | Cabernet Sauvignon ve Merlot |
| Châteauneuf-du-Pape | Grenache ve yoldaşları |
Alkol, “Reserve” ve arka etiket
Alkol oranı, stile dair sessiz bir ipucudur. Yüzde 11 ya da 12 civarı daha hafif, daha canlı bir şarabı ya da bir Riesling’de, bir Moscato’da bir tutam tatlılığı düşündürür; 14,5 ve üstü ise olgun meyveyi ve dolgun bir gövdeyi. Bu bir ipucudur, hüküm değil.
“Reserve” sözcüğü ülkeden ülkeye başka anlama gelir. İspanya’da Reserva ve Gran Reserva, fıçıda ve şişede en az kaç yıl dinlendirileceğini belirten yasal tanımlardır. İtalya’da Riserva’yı her menşe adı kendi tanımlar. Amerika Birleşik Devletleri’nde ve Yeni Dünya’nın çoğunda ise sözcük üreticinin keyfine kalmıştır ve çoğu zaman yalnızca o şarapla gurur duyduklarını anlatır.
Arka etikette ithalatçı, ön etikette yoksa çoğu kez üzüm, bazen bir servis önerisi ve şarap hakkında bir paragraf bulunur. Oradaki bilgiler bilgidir; metin ise reklamdır ve öyle okunabilir.
Etiketin asla söylemediği şey
Biri Chablis’den, diğeri Napa Vadisi’nden iki Chardonnay’nin ortak yanı üzümden ibarettir. Etiket, şişede ne olduğunu, nerede ve kim tarafından yapıldığını söyler. Ondan sizin keyif alıp almayacağınız ise kendi damak tadınıza bağlıdır ve bunun tek kaydı, sizin tuttuğunuz kayıttır.
Verreful’un katkısı
Kamerayı etikete tutun; Verreful şarabı — üreticisini, bölgesini, üzümünü ve rekoltesini — okur ve damak tadınıza uyup uymadığını açıkça söyler, emin olamadığında ise bunu belirtir. 60 saniyelik damak testi bu damak tadının temelini atar; verdiğiniz her puan onu biraz daha inceltir, böylece yanıt her şişede biraz daha sizin olur.
Şişe koleksiyonunuza girdiğinde rekoltesi ona tahmini bir içim penceresi kazandırır ve raf, şişenin çok genç mi, hazır mı, zirvede mi yoksa en iyi içim zamanını geçmiş mi olduğunu bir bakışta gösterir. Mahzende sinyal olmadan da çalışır; kaydettikleriniz bekler ve sonra eşitlenir. App Store ve Google Play’de ücretsizdir; İngilizce ve Türkçe.
